Verslag van zondag 23 november

 

We werden gewekt met een bel: om half 8 ochtendgebed in de kleine kapel, verzorgd door Peru en daarna gezamenlijk ontbijt. Het was droog en bij daglicht kon je pas echt goed zien hoe prachtig deze "berg" gelegen is. Er zijn gastenverblijven, nog hoger is een kapel en de ontmoeting-/eetzaal kan vele personen herbergen. De paters zijn alleraardigst, evenals de jonge leken daar die helpen als er groepen zijn.

Met de bus naar Santiago de los Caballeros, de tweede stad van de Dom. Rep. De kerk daar was geen kathedraal maar een "Sanctuaria", een "heilige plaats". Ook daar werden we weer hartelijk ontvangen. Omdat we vrij vroeg waren, hadden we even de tijd om de omgeving in ons op te nemen. De kerk is een parochiekerk, dus ook veel parochianen waren aanwezig. Ze wisten dat wij aanwezig zouden zijn. De Eucharistie zou worden geleid door de aartsbisschop, samen met Mgr. Plinio, pater Tino van het MSC generalaat en alle aanwezige paters op de conferentie.

Deze eucharistieviering zal ik niet gauw meer vergeten: een fantastisch koor, een hartverwarmend woord van de voorganger, ook in het Frans en Engels, de kinderen die met onze vlaggen binnenkwamen, het allesomvattende gevoel dat we werkelijk één grote familie zijn: kippenvel! Ik, die dit voor jullie schrijf, had tranen in de ogen.

Na afloop het gebruikelijke: we konden wat drinken, eten, elkaar ontmoeten en leren kennen en dat alles in stralende zonneschijn. God bedoelt het toch goed met ons.

En dan gaan we weer terug naar Santo Domingo. Wat een verrassing daar: onze laatste avond en wat heeft men zich uitgesloofd: in de aula waren de tafels feestelijk gedekt, een fantastisch buffet was voorbereid en dat alles onder de zorgzame leiding van Eleanor die de supervisie over het centrum heeft wat het huishouden aangaat. We hebben haar en haar staf heel hartelijk bedankt. Het werd een heel gezellige avond: er werd wat nagepraat; er werd gedanst; er werd nogmaals bedankt.

En er werd beloofd de contacten te onderhouden en verder te gaan met onze missie.

En daar ging het allemaal om.

We zijn een stap verder gekomen!

Wat een fantastische ervaring.

DANK.

 

 

Verslag van zaterdag 22 november

 

Vroeg uit de veren en een vroeg ontbijt. Om half 8 vertrokken de 2 bussen naar het noorden van het eiland, waar we de lekengroepen daar zouden ontmoeten.

Als eerste op weg naar Sanchez in wat regenachtig weer, maar door een prachtig natuurpark. Opnieuw valt wel de armoede op.

We werden allerhartelijkst in Sanchez ontvangen. Met muziek en zang, met verfrissingen en hapjes. De muziek nodigde uit tot dansen en de kokosnoten werden met graagte leeggedronken. Veel te snel moesten we al weer verder. Naar Nagua. Waar we ook weer met gejuich in de kerk werden ontvangen. Het is hartverwarmend om te zien hoe blij men is om "lotgenoten" te ontmoeten. En steeds weer hoor je het woord Familie. Ja, dat zijn we.

De Eucharistieviering was feestelijk en vrolijk. Door het slechte weer, moesten we al weer snel de bus in. Eigenlijk jammer, want er was zo niet zo veel tijd om met de plaatselijke lekengroepen te praten.

Het was al donker en nog steeds nat toen we in Moca aankwamen, bij het MSC centrum "Monte de Oración", de gebedsberg. Daar stond het avondmaal voor ons klaar en na nog wat napraten werden we naar ons nachtverblijf gebracht. En het regende…..

 

 

Verslag van vrijdag 21 november

 

De dag werd wel op een zeer bijzondere manier geopend: Nick vertelde het verhaal van Jezus, die graag wilde dat zijn normen en waarden na zijn dood werden nageleefd. Een prachtig verhaal dat hij op de website zal zetten. Het verhaal werd afgesloten met het gebed dat door de Maya Indianen vroeger werd gebeden om de dag te begroeten: naar alle windrichtingen en met de aanspreektitel Vader en Moeder God. Zeer indrukwekkend.

Hierna stelden de vertegenwoordigers van de 3 generalaten zich voor:

Zr. Barbara msc Zr. Rinesa fdnsc Pater Tino MSC

Allen hielden een kort woordje om te vertellen dat ze blij waren met de uitnodiging, dat ze zich bij ons thuis voelden en dankbaar deze conferentie te mogen bijwonen. We kregen de beste wensen van hun generaal oversten en teams.

Bij de vraag/antwoord sessie kwam het er vooral op neer dat de leken om goede samenwerking vragen, dat ze niet vergeten worden.

Of het mogelijk is bij bezoek aan de religieuzen ook een afvaardiging van de leken uit te nodigen.

Fijn dat leken al bij de generale kapittels worden uitgenodigd en dat de leken vorig jaar bij de viering van pater Chevaliers 100e sterfdag als volwaardige tak werden beschouwd. Blijf ons, in goede samenwerking, begeleiden naar een gezonde autonomie.

Daarna was het tijd voor de afsluiting. De evaluatie papieren werden verspreid en ingevuld. De bedankjes werden uitgesproken.

De dag werd afgesloten met het zingen en dansen van Koreaanse liederen. Pater Joseph was plots een heel ander iemand: uitgelaten en vrolijk. Een prima afsluiting van een lange dag.

 

 

Verslag van donderdag 20 november

 

De dag werd geopend met de bezinning, verzorgd door Kameroen en Kongo.

Daarna was het de beurt aan Zr. Stephani Orlowski, een msc zuster uit Duisburg. Haar lezing ging over:

De Spirituele weg van het Hart - van Chevalier tot vandaag

De liefde van God is niet alleen via het Heilig Hart, maar als broers en zussen van Jezus kan deze liefde zichtbaar worden in de wereld. Eenieder die in deze liefde gelooft kan Gods Hart in de wereld zijn.

Dit is meer dan alleen devotie. Het gaat om de hele persoon. Die moet leren om zijn eigen onvolkomenheden te zien, te accepteren en te vergeven. Dan kun je verder en kan de kracht van Gods liefde in ons hart doordringen.

Ze leerde ons om volkomen stil te zijn; te luisteren naar de stilte, naar de stilte in onszelf en deze ook te voelen. Om in de stilte van ons hart te kijken en daar Jezus' hartslag te voelen die zich samenvoegt met de jouwe.

Een geweldige oefening en ervaring.

Daarna gaf ze een handreiking om stilte te oefenen en ze stuurde ons weg met de vragen:

's Middags werd er weer verder gediscussieerd over de situatie en toekomst van het Internationale Comité.

Nick verdeelde de deelnemers in regionale/continentale groepen. Landen die de mogelijkheden zouden moeten/kunnen hebben om tot een wat intensievere samenwerking te komen. Om contact personen te zoeken/vragen.

Wij, Europeanen, hebben de mogelijkheden besproken wat betreft de regio's. hoe we elkaar kunnen helpen en stimuleren. Het was een zeer vruchtbare discussie; dat bleek ook in de andere groepen toen we plenair verder gingen. We zijn een stap verder gekomen.

Aangezien het de Europese dag was, werd de Eucharistie verzorgd door Spaanse delegatie en was er na het avondeten een Europese avond. Nou ja, eerder een Nederlands-Duits-Belgische avond. Wat hebben we gelachen met Mimi als Volendams deerntje en Giuseppe en Hannie in de kiel! We hebben gezongen, gedanst en gek gedaan; "bloemen" uitgedeeld en ons land de hemel in geprezen!!!!

De zelfgemaakte kaarten uit Nederland, de tassen uit België en de Duitse boekenleggers werden zeer gewaardeerd.

Doodmoe, met zere keel, maar zeer voldaan het bed in!

 

 

Verslag van woensdag 19 november

 

Om 7 uur ontbijt! En om 8 uur vertrek naar de stad Santo Domingo, waar we het oude, koloniale deel zouden bezoeken.

We stapten bij de oude stadsmuren uit, waar verscheidene gidsen voor de verschillende talen op ons wachtten.

We begonnen bij het Alcazar de Colon, het huis van de zoon van Columbus, die daar woonde en onderkoning van het gebied was. 500 jaar oud en nog heel veel bewaard gebleven, hoewel in 1957 veel gerestaureerd is. Geschiedenis is zoooo interessant!!! Daarna liepen we langs de zonnewijzer uit 1753 naar de "Damesstraat", naar het Pantheon , een plaats waar alle belangrijke Dominicanen liggen begraven en waar de wisseling van de wacht nog een trekpleister is. De Calle des Damas is een straat uit de 17e eeuw met prachtige gebouwen. Hoogtepunt werd het bezoek aan de kathedraal: de eerste kerk van de "Amerika's", gotisch gewelf, 14 zijkapellen, waarvan een van O L Vrouw v/h H Hart.

De kathedraal werd vooral bekend omdat zij als schuilplaats diende. Iemand die op de vlucht was, de kerk binnenliep en het kruis aan de muur aanraakte, was veilig.

 

En toen was het al weer tijd om terug te gaan voor de lunch.

Om 2 uur vertrokken de bussen richting strand. Dwars door de verkeerschaos en prachtige natuur kwamen bij het Beachresort Naco Cabamar aan, waar we door de lekengroep van Santo Domingo met liederen allerhartelijkst werden ontvangen. We waren familie!

De Caribische zee was een verfrissende verademing. Daarin werd volop genoten, evenals van de verwennerij met hapjes en drankjes. En met handen en voeten praten en bruggen bouwen.

Bij terugkomst wachtte ons een volgende verrassing: buiten eten. Alles stond klaar: Dominicaanse pannenkoekjes, pizza, mini sandwiches en verfrissende drankjes. En de merengue muziek nodigde uit tot dansen.

De dag werd afgesloten met de eucharistie, verzorgd door Australie en Papua-Nieuw Guinea. Een kleurrijke en indrukwekkende dienst.

Een prachtige afsluiting van een prachtige dag!

 

 

Verslag van dinsdag 18 november

 

Vandaag was een zeer belangrijke dag.

We begonnen zoals gewoonlijk met de ochtendbezinning. Ditmaal verzorgd door Colombia. Opnieuw met een dia presentatie. Dit duurt dan wel wat langer, maar het geeft toch wel het een en ander te overdenken. De bezinning werd afgesloten met het bidden van jet rozenhoedje.

Norma Salgado uit Brazilië hield een voordracht over: :De plaats van de leken van de Chevalier familie in de kerk van vandaag."

Een sterke vrouw met een sterke lezing die vooral inhield dat de leken moeten bijdragen aan eenheid, dat in samenwerking met de parochiepriesters aan vorming, aan dialoog gewerkt kan worden. Dat de roeping van lekenmissionarissen zich in de wereld bevindt. Wat vooral ook opviel is dat zij de vrouw een sterke plaats binnen de kerk toekent.

En ze gaf ons, en dus ook hun die dit lezen, iets te overdenken mee:

Welke uitdagingen komen we tegen om te kunnen voldoen aan ons engagement en de eisen van onze missie?

Hoe kunnen wij zout en licht zijn?

Hoe kunnen we de eenheid bevorderen als we weten dat we daartoe geroepen zijn?

In de namiddag werd verder gewerkt aan het charter. Na een inleiding van Mimi las Rita het 2e deel van Louis' brief voor: hoe Europa werkt, wat de financiële consequenties zijn, waarom we statuten hebben en dat we ervan uitgaan dat er meer continentaal gewerkt gaat worden.

We toonden de dia's die Zr. Giuseppe had gemaakt van de ontmoetingen van leken uit België, Duitsland en Nederland. Om te laten zien dat je klein kunt beginnen en daarna uitbreiden. Dat contact via de media,, zoals pater Peter Malone al uitlegde, een grote hulp kan zijn.

In groepen werd gediscussieerd over de vragen:

Zien jullie een mogelijkheid of noodzaak om op continentaal niveau te werken?

Denken jullie dat er iemand bij jullie is die al als contactpersoon kan en wil fungeren?

Hebben jullie hulp nodig?

We hebben gemerkt dat er heel wat is losgekomen; dat de deelnemers aan het denken zijn gezet, maar ook bereid om verder te gaan.

Na de Eucharistie en het avondmaal war er een zeer vrolijke en gezellige avond, verzorgd door "alle Amerika's". veel muziek en dans en kleine presentjes.

En dan naar bed: morgen vroeg op voor ons dagje uit!!

 

 

Verslag van maandag 17 november

 

In stralende zonneschijn begonnen we de dag met de ochtend reflectie, verzorgd door Korea. We hebben 2 Koreaanse liederen geleerd en gezongen en aangezien er toch wel een taalprobleem is, werd er een dia presentatie gegeven met als thema: liefde is….

We zagen prachtige opnames van mensen en bloemen, waar een special gevoel van uit ging. Daarna wat foto's over de leken groepen van de Koreanen. Indrukwekkend.

Zuster Merle uit de Filippijnen gaf een fantastische voordracht over Onze Lieve Vrouw van het heilig Hart. Ze vertelde over het leven van Maria als jong, joods meisje in het landelijke Nazareth. Over haar opdracht als moeder van Jezus en dat zij Jezus'eerste discipel was. En steeds weer wist ze het leven van Maria terug te brengen naar het leven in deze tijd. Ook verklaarde ze de afbeeldingen die we kennen van O.L. van het H. Hart. Ze vertelde zo enthousiast dat haar stem het begaf!

En ze gaf ons heel wat vragen en overdenkingen mee, die we gedeeltelijk ook nog plenair besproken hebben.

's Middags werd het charter behandeld. Rita las een gedeelte van de brief voor die Louis Joly had geschreven met uitleg over de gang van zaken binnen het Europese en Internationale comite. Eenieder kreeg de charter nog eens in zijn eigen taal te lezen en werden er vragen gesteld ter discussie. Nick en Rita hadden taalgroepjes geformeerd en er werd overal flink gediscussieerd.

De eucharistie werd voorgegaan door pater Germaan. Het eerste deel in de zaal, vanwege de vertalingen; dan in stilte naar de crypte. Opnieuw indrukwekkend.

Na het avondeten was er nog een uitleg van pater Peter Malone over het nut en gebruik van media. Er zijn zo ontzettend veel mogelijkheden om met elkaar in contact te komen en te blijven. CHEVCOM moet kunnen groeien, dank zij de kracht van de leken.

 

 

 

Kort verslag van zaterdag 15 en zondag 16 november.

 

Zaterdag kwamen we, met een kleine vertraging van 3 kwartier op het vliegveld bij Santo Domingo aan. Onmiddellijk voelde je al dat het vochtig warm was. Je krijgt allerlei papieren in te vullen, maar uiteindelijk stonden we dan toch buiten en werden we warm verwelkomd door een een paar mensen van het leken comite. Slogan van de zuster die ons reed: het verkeer is hier gek en ik doe dus ook gek. Klopt! We hebben dan ook voor haar geklapt toen we veilig in het centrum werden afgeleverd!!!

De vermoeidheid sloeg snel toe en het werd dus een vroeg nachtje. Tijdverschil is 5 uur vroeger.

 

De zondag begon met de gewone huishoudelijke mededelingen, een ochtendmeditatie en met opdrachten om elkaar beter te leren kennen. En als je de taal niet sprak, dan maar met handen en voeten. En ondertussen naar binnen vluchten voor de stromende regen. Je merkt dan wel dat je je soms afhankelijk maakt van een taal, maar het heeft ook voordelen: het is zo grappig om dan toch tot een gesprek te komen en de voldoening als het lukt…! Ja, we zijn hier talrijk in taal, kleur en nationaliteit.

Na de middag pauze kreeg Mgr. Plinio msc het woord. Hij vertedle over het ontstaan en het werk van de lekengroepen in de Dominicaanse Republiek. Zij zijn daar al druk bezig en hebben goede contacten in het Caribisch gebied. Ter voltooiing kwam er nog een zeer goed uitgewerkt power point presentatie van de leken groepen. Erg interessant.

 

De dag werd besloten met de eucharistie, voorgegaan door Mgr. Plinio en de paters uit het Caribisch gebied. Met een koortje dat muzikaal opluisterde en met begeleiding van donder en bliksem. Dat was vast de goedkeuring van Hem daarboven!!!

 

En terwijl ik dit zit te typen, wordt de rest geentertaind met typisch Caribische muziek en dans. Het klinkt in elk geval goed…